سهو

هذیان به مرکب بی‌دوات می‌زنم و می‌نویسم به سهو؛ از شادی‌هایم، غم‌هایم، پریشان‌حالی‌هایم، توهماتم و اندیشه‌هایی که نقاب هذیان به چهره دارند؛ تا شاید بهلول‌وارانه بتوانم به این زیست رندانه لباس تعدیل بپوشانم...
چه می‌گویم؟ باور کن خودم هم نمی‌دانم...